استان گلستان با مساحتی بالغ بر 2200000 هکتار در شمال کشور قرار داشته و در ضلع شرقی دریای خزر واقع شده و از دو بخش جلگه&zwnj ای و دشت در شمال و بخش کوهستانی در جنوبت تشکیل شده که از شمال به جمهوری ترکمنستان، از جنوب به استان سمنان، از طرف شرق به استان خراسان و از غرب به دریای خزر و استان مازندران هم&zwnj مرز است.

استان گلستان 75/1درصد کل سطح کشور را به خود اختصاص داده که از این سطح حدود 430000 هکتار اراضی جنگلی، 1126000 هکتار مرتع و بیش از 630000 هکتار اراضی زراعی است که تحت کاربرد کشت بیش از 720 نوع محصولات زراعی و باغی قرار دارد. نوع آب و هوای استان متفاوت بوده و از اقلیم نیمه خشک تا معتدل کوهستانی متغیر است. میزان متوسط ریزش&zwnj های جوی در مناطق غرب استان و در ارتفاعات جنوبی 700 میلیمتر، در نواحی شمال شرقی و نوار مرزی 200 میلی&zwnj متر در نوسان است. متوسط بارندگی استان، 450-400 میلیمتر می&zwnj باشد.

محصولات غالب استان گلستان شامل گندم، جو، برنج، پنبه، سویا، کلزا، آفتابگردان، دانه&zwnj های روغنی، سیب&zwnj زمینی و ذرت می&zwnj باشد. سطح زیر کشت نباتات علوفه&zwnj ای دراستان اعم از ذرت، جو، یونجه، شبدر برسیم، سورگوم و ذرت علوفه&zwnj ای، حدود 90-80 هزار هکتار می&zwnj باشد. در حال حاضر ظرفیت و پتانسیل تولید نباتات علوفه&zwnj ای در استان قابل ملاحظه است، به گونه&zwnj ای که اگر مشکلات در سطح استان مرتفع گردد، می&zwnj تواند یکی از مراکز مهم تولید انواع علوفه در سطح کشور باشد.

فواید سیلو کردن نباتات علوفه&zwnj ای

با استفاده از نباتات سیلو شده، می&zwnj توا در فصل زمستان از علوفه تازه و آبدار در تغذیه دام استفاده نمود.
با هزینه کم، مواد خوش خوراک تازه برای فصل زمستان تهیه می&zwnj گردد که در تولید بیشتر گوشت موثر است.
با سیلوی علف&zwnj های هرز و خشک کردن آنها، نه تنها مورد استفاده دام قرار می&zwnj گیرند، بلکه در مبارزه با آنها نیز مفید واقع می&zwnj گردد.
علوفه زیادی در فضایی اندک ذخیره شده، در صورتی که علوفه خشک جای بیشتری را اشغال می&zwnj کنند.
علوفه خشک اگر مدتی در انبار نگهداری گردد، مقداری از مواد قندی خود را از دست داده و از ارزش آن کاسته می&zwnj شود، در صورتی که میزان خسارت علوفه سیلویی که برای مدت طولانی&zwnj ترین نگهداری می&zwnj شود، بسیار کمتر است.
به هنگام خشکسالی و کمبود علوفه، ضامن تامین غذای دام خواهد بود.

جو

جو با نام علمی Hordeum vulgare (14=n2) یکی از مهمترین گیاهان خانواده غلات است و از نظر میزان تولید مرتبه پنجم پس از گندم، برنج، ذرت و سیب&zwnj زمینی قرار دارد. گیاه جو در ابتدا فقط به عنوان علوفه مورد استفاده قرار می&zwnj گرفت، اما امروزه بطور گسترده در تغذیه انسان و بالاخص در تهیه نوشیدنی&zwnj ها و مالت الکلی بکار می&zwnj رود. جو لخت نیز از زمان&zwnj های قدیم به علت درصد فیبر پایین آن در تغذیه دام بکار می&zwnj رفت.

جو به دو گروه 2 و 6 ردیفه تقسیم می&zwnj شود. دو ردیفه بیشتر در صنعت مالت&zwnj سازی و 6 ردیفه در صنایع غذایی بکار می&zwnj رود و دارای عملکرد بالاتری نیز می&zwnj باشد. از لحاظ سازگاری با شرایط محیطی، جو وضعیت خوبی را به دلیل قدرت تحمل شوری آن نسبت به سایر غلات داراست. سطح زیر کشت جو بدون پوشینه برای تغذیه طیور رو به افزایش است. سابقه کشت آن در ایران بیش از 30 سال می&zwnj باشد و در حال حاضر در استان&zwnj های کرمان، یزد، مرکزی، سیستان، گلستان، کرمانشاه، ایلام، اصفهان و ... در سطح محدودی کشت می&zwnj گرد. جو بدون پوشینه با نام&zwnj های پیغمبری، مهدی و کلرای بین کشاورزان معروف است. عملکرد جو بدون پوشینه بیش از عملکرد جو معمولی است و یکی از محاسن این جو، عدم ریزش دانه پس از رسیدن است. با بررسی&zwnj های به عمل آمده، جو بدون پوشینه از نظر کیفیت عناصر مغذی شبیه به ذرت بوده و می&zwnj تواند در ترکیب جیره&zwnj ی غذایی طیور مورد استفاده قرار گیرد.

خصوصیات گیاه&zwnj شناسی جو جو از فامیل گرامینه (Graminea) از زیرفامیل Hordeum می&zwnj باشد و از انواع وحشی و اهلی تشکیل شده است. جو گیاهی است یکساله، روز ب

ادامه مطلب

درباره سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

تحقیق در مورد نباتات علوفهای

صفحه بندی

آرشیو مطالب

پيوندهای روزانه

لینک دوستان

خبرنامه